توضیح تفصیلی لباس سربازان کوهستانی اتریش-(قسمت دوم)

لباس فرم (وافن راک)

این لباس منحصراً توسط افسران و دانشجویان آکادمی نظامی برای رژه‌ها و مناسبت‌های خارج از وظیفه می‌پوشیدند. یکی از ویژگی های بارز لباس افسری نیروهای کوهستان، بند های شانه ای با طراحی ویژه بود که در لباس افسران سایر واحدها وجود نداشت.

کاپیتان هنگ دوم بولزانو تیرول

لباس‌های افسران و دانشجویان دانشکده نظامی از پارچه‌های آبی-خاکستری ساخته می‌شد و گاهی اوقات از پشم پوسته‌دار استفاده می‌شد. یونیفرم در هر ردیف-با هشت دکمه نقره‌ای{3}}دو سینه پوشیده شده بود. هر دکمه با شماره هنگ مشخص شده بود: سه هنگ تفنگ تیرولی لندور از اعداد رومی I، II و III استفاده می کردند، در حالی که دو هنگ پیاده نظام از اعداد عربی 4 و 27 استفاده می کردند.

هنگام بستن لباس، فاصله بین دو دکمه بالا 10.5 سانتی متر و فاصله بین دو دکمه پایین 9 سانتی متر بود. از آنجایی که یونیفورم های لباس افسری به صورت خصوصی خریداری می شد، می توان آنها را با حفظ تناسب متعادل با فیزیک افسر طراحی کرد. لبه‌های جلوی یونیفرم، سجاف، و لبه‌های جیب با لوله‌های سبز رنگ سبز شده-. دو دکمه در کمر در پشت یونیفرم وجود داشت، با یک شکاف عمودی زیر کمر، جایی که پانل های چپ و راست روی هم قرار گرفته بودند. در دو طرف شکاف، یک جیب تزیینی با لبه‌ای-به شکل فن وجود داشت که هر کدام دارای دو دکمه بود.

یونیفرم لباس دارای یک یقه ایستاده سبز-که با قلاب‌ها و چشم‌های فلزی بسته شده بود. زبانه‌های یقه‌ای که نشان‌دهنده درجه نظامی بود به یقه وصل شده بود و پشت زبانه‌های یقه سربازان کوهستانی یک نشان ادولایس که با نخ نقره‌دوزی شده بود (محصول افسران) بود. به‌جز دانشجویان دانشگاه‌های نظامی، همه یونیفورم‌های لباس مجهز به بند‌های شانه‌ای از پارچه سبز- چمن بودند. این تسمه های شانه دارای آستری سفت و سخت بود و به شدت به عنوان تخته شانه شناخته می شد.

لباس فرم برای کادت های آکادمی نظامی: بدون بند شانه

تخته‌های شانه با قیطان‌های ابریشمی نقره‌ای تزیین شده بود، که دارای همان طرح بافته‌های روی زبانه‌های یقه افسران بود. در وسط قیطان حروف اول امپراتور با نخ ابریشمی طلایی گلدوزی شده بود: "FJI" (فرانتس جوزف اول) و "K" (چارلز اول)، با لبه های حروف با نخ ابریشمی سبز مشخص شده بود. بالای حروف اول تاجی بود که با نخ ابریشم طلایی و قرمز گلدوزی شده بود. در بالای هر تخته شانه یک دکمه یکنواخت{3}}نقره ای بزرگ قرار داشت. در پشت تخته شانه، یک زبانه پارچه ای بلند وجود داشت و دو عدد بست روی آن قرار داشت تا تخته شانه را روی لباس ثابت کند.

دکمه موجود در تصویر دارای عدد رومی III است که نشان دهنده سومین هنگ سن کاندیدو تیرول است. زبانه های یقه دارای شش ستاره دوزی شده- (به سبک ادلوایس) و نشان ادلوایس هستند که نشان دهنده کاپیتان نیروهای کوهستانی است.

روی هر شانه یونیفرم لباس، دو حلقه نگهدارنده تخته شانه وجود داشت که از نوار نقره‌ای به عرض 1.3-سانتی‌متر ساخته شده بود. حلقه ها 7 سانتی متر از هم فاصله داشتند و 2.5 سانتی متر طول داشتند و حلقه بیرونی 1 سانتی متر از درز شانه فاصله داشت. زبانه پارچه ای بلند تخته شانه از میان دو حلقه عبور داده می شد و با ضربه های مخفی محکم می شد.

برای افسران جوان: عرض تخته شانه 4 سانتی متر، قیطان نقره ای 3.6 سانتی متر عرض و نشان ها 5.5 سانتی متر ارتفاع داشت. برای افسران میدانی: عرض تخته شانه 5.4 سانتی‌متر، پهنای نوار نقره‌ای 4.8 سانتی‌متر و ارتفاع نشان‌ها 9 سانتی‌متر بود. هنگامی که در خدمت نبودند، افسران می توانستند تخته های شانه را بپوشند یا بردارید. یونیفرم لباس کادت ها فاقد تخته شانه و حلقه نگهدارنده تخته شانه بود.

هیئت شانه افسری جوان (چپ) و هیئت شانه افسر میدانی (راست) هنگ 4

تابلوهای روی شانه افسران جوان در نیروهای کوهستانی حروف دوزی شده "FJI" (فرانتس جوزف اول) را نشان می دهد.

یکنواخت میدان

یونیفورم میدانی را هم افسران و هم پرسنل ثبت نام شده برای عملیات میدانی و رژه می پوشیدند. برخلاف یونیفرم‌های میدانی سایر واحدها، نسخه سربازان کوهستانی ویژگی‌های متمایزی داشت: یک برش شل‌تر، چهار جیب خارجی (دیگر جیب‌ها یا جیب‌های داخلی داشتند)، و چین‌های داخلی در پشت (که از سایر یگان‌ها وجود نداشت).

یونیفرم صحرایی نیروهای کوهستانی دارای برش خاصی بود، با طرح‌های تقریباً یکسان برای پرسنل و افسران سرباز. ساخته شده از پارچه آبی-خاکستری، دارای یقه ایستاده-بالا با یقه تاشو-روی پایین و شش دکمه مخفی در قسمت جلویی بود. یونیفرم مجهز به دو جیب سینه و دو جیب باسن بود. هر دهانه جیب با یک دکمه بسته می شد و در بالای آن یک جیب با لبه اسکالوپ قرار می گرفت.

لباس صحرایی افسران در نیروهای کوهستانی

پشت بالایی یونیفرم دارای طراحی زینی-به ارتفاع 7.5 سانتی‌متر، با یک پلیسه داخلی 6.5{3}}سانتی‌متری-در امتداد خط وسط کمر برای ایجاد فضای اضافی برای پوشیدن است. پلیسه داخلی در پایین پهن تر و در بالا باریک تر بود و با یک دوخت کوتاه در زیر درز زینی شکل ختم می شد. بر روی شانه‌های لباس رزم پرسنل، یک بند شانه‌ای که از همان مواد یونیفرم ساخته شده بود، با رویه‌ای نیم‌دایره به درز شانه دوخته می‌شد.

کمر پشت یونیفرم افسری مجهز به دو زبانه کمری برای چنگ زدن بود که طول آن با دو دکمه قابل تنظیم بود. یک سانتی‌متر زیر زبانه‌های کمر، هم‌تراز با درز، یک شکاف عمودی به همان عرض زبانه‌ها وجود داشت{1}}که اجازه می‌داد زبانه‌های بسته نشده وارد و محکم شوند. این طرح از گیرکردن زبانه های کمر به شاخه ها یا اشیاء دیگر در محیط های مزرعه جلوگیری می کرد. سرآستین لباس افسری فاقد دریچه های قابل تنظیم بود، اما یک دکمه کوچک در کنار درز عمودی در فاصله 2 سانتی متری لبه سرآستین وصل شده بود. آستر لباس میدان افسری می تواند از پارچه همسان یا پارچه پشمی نرم باشد.

یونیفرم صحرایی پرسنل ثبت نام شده در نیروهای کوهستانی

سرآستین لباس صحرایی با دو دکمه کوچک تنظیم می شد. یقه ایستاده-تاشو به سمت پایین-از دو پانل بالا و پایین تشکیل شده بود که با پارچه کتان آستر شده بود. در قسمت جلوی یقه زبانه های یقه ساخته شده از چمن بود-پارچه سبز، که با نشان ادولایس نقره ای-ادلوایس فلزی برای پرسنل سرباز و ادلوایس گلدوزی شده برای افسران تزئین شده بود. یقه با قلاب و چشم های فلزی مشکی بسته شده بود. یک بال گلو به پشت یقه وصل شده بود که به یقه اجازه می داد تا در برابر آب و هوای سخت مقاومت کند.

زبانه های یقه افسر میدانی

زبانه های یقه پرسنل سربازگیری، عدد رومی "I" روی تخته های شانه نشان دهنده هنگ اول ترنتو تیرول است.

بند شانه سمت راست لباس رزم پرسنل سرباز دارای دو سوراخ دکمه بود و بند شانه چپ دارای سه سوراخ بود- که آنها را به دکمه ها در فاصله 2.5 سانتی متری یقه می چسباند. پنج سانتی متر از درز شانه در شانه راست، یک حلقه بند شانه وجود داشت. بند شانه سمت راست از این حلقه عبور داده شد و سپس روی دکمه محکم شد. وظیفه اصلی بند های شانه نگه داشتن وسایل حمل شده روی شانه ها بود. به عنوان مثال، بند شانه سمت چپ معمولاً کت، شنل و پتو را محکم می کرد که برای حمل و نقل پیچیده می شد. پرسنل سرباز یک روکش بند شانه را روی بند شانه چپ می‌کشیدند-این روکش از پارچه نخی سبز ساخته شده بود که شماره هنگ به رنگ سفید چاپ شده بود.

یک پد شانه اضافی به بند شانه سمت راست یونیفرم پرسنل وصل شد. با غلتاندن پارچه‌ای به عرض 5-سانتی‌متر در استوانه‌ای به قطر ۳ سانتی‌متر و قرار دادن آن در پایین بند شانه سمت راست ساخته شد. هدف از ساخت پد شانه، جلوگیری از لیز خوردن تسمه سلاح ها و تجهیزات از روی شانه بود.

تخته های شانه ای از پارچه سبز به درزهای شانه لباس افسری دوخته می شد و با یک دکمه روی یقه محکم می شد. لبه‌های تخته‌های شانه با نوارهای نقره‌ای تزئین شده بود و در مرکز نشانی با تاج و حروف اول امپراطور وجود داشت. برای افسران جوان، تخته های شانه 5 سانتی متر عرض و نشان ها 4 سانتی متر بود. برای افسران میدانی، تخته های شانه 6 سانتی متر عرض و نشان ها 6.5 سانتی متر بود.

سمت چپ: هیئت شانه پرسنل سربازگیری (هنگ چهارم)|مرکز: هیئت شانه افسران جوان|سمت راست: هیئت شانه افسر میدانی

هیئت شانه افسران جوان هنگ دوم بولزانو تیرول

بلوز کارل بلوز (به سبک کارل{0}}) که در سال 1916 معرفی شد، به عنوان یک نسخه ساده شده از یونیفرم صحرایی استاندارد طراحی شد. از ویژگی های مشخص آن می توان به دکمه های در معرض دید و جیب های چین دار اشاره کرد. دکمه‌های شاخ و دکمه‌های روی که در لباس‌های مزرعه قبلی استفاده می‌شد با دکمه‌های مینای سبز مایل به خاکستری- یا دکمه‌های ترکیبی سخت قهوه‌ای جایگزین شدند. کاربلوسه در رنگ های مختلفی مانند خاکستری صحرایی، خاکستری پوست درخت و خاکستری لیمویی موجود بود.

کاربلوس افسر

Karlbluse هرگز به طور رسمی پذیرفته نشد و فقط برای خرید خصوصی توسط افسران و افسران- درجه افسران (NCO) در دسترس بود. نمونه اولیه طراحی آن ممکن است از لباس اسکی (Schneeschuhlitewka) سربازان کوهستانی آلمان یا لباس میدانی افسران الگوی 1915 با جیب های سینه که توسط ارتش باواریا استفاده می شد الهام گرفته باشد. از طرف دیگر، ممکن است از یونیفرم‌های مقامات غیرنظامی اتریش{4}}مجارستان که برای انجام وظایف لجستیکی به ارتش وابسته‌اند، سرچشمه گرفته باشد. علاوه بر این، بر اساس عکس‌های باقی‌مانده، علی‌رغم اینکه نامش به نام چارلز اول، آخرین امپراتور اتریش{6}}مجارستان است، هرگز کاربلوس را نپوشید.

کت بزرگ (مانتل)

هم افسران و هم پرسنل سرباز کوهستانی برای دفع سرما و باد، کت بزرگ می پوشیدند. از پارچه سبز مایل به خاکستری سنگین- ساخته شده بود که بعداً با پارچه خاکستری مزرعه جایگزین شد.

کت بزرگ مشخص شده در مقررات یکنواخت 1911

بالاتنه و آستین های کت بزرگ با کتانی آستر شده بود (نسخه های افسران از پارچه نخی خاکستری تیره استفاده می کردند). برش گشاد داشت تا لباس‌های مختلف نظامی داخلی را در خود جای دهد. کت بزرگ پرسنل سربازگیری دقیقاً تا زیر زانو می رسید، در حالی که کت بزرگ افسر معمولاً تا میانه ساق- امتداد داشت.

کت بزرگ پرسنل سرباز دارای یک جلوی دوبل-با ده دکمه بود. در مقابل، کت بزرگ افسر دارای یک-جلو دو سینه با دوازده دکمه- بود که هر کدام با شماره هنگ مشخص شده بودند. یک ردیف دکمه در سمت چپ جلو و یکی در سمت راست وجود داشت. معمولاً قسمت جلوی سمت راست به سمت چپ بسته می شد، اما هر دو طرف عملکردی داشتند. دکمه های بالایی 3.3 سانتی متر از یقه قرار داشتند و دکمه های پایینی در وسط قسمت جلو قرار داشتند. فاصله بین دو دکمه بالا 16 سانتی متر و فاصله بین دو دکمه پایین 13 سانتی متر بود.

کت بزرگ پرسنل سربازگیری

کت بزرگ افسری

یک جیب با یک بال در هر طرف کمر کت بزرگ وجود داشت. افسران یک شکاف 13{2}}سانتی متری- در داخل جیب چپ برای حمل شمشیر داشتند. یک زبانه یقه سبز-به شکل فلش به یقه کت دوخته شده بود، و افسران همچنین یک دکمه کوچک به زبانه یقه داشتند.

در پشت یقه چپ کت بزرگ یک بال گلو نصب شده بود که با دو دکمه محکم می شد. پشت یقه سمت راست یک دکمه بود. در هوای سخت، یقه را می‌توان برگرداند و با فلاپ گلو محکم کرد. پشت کت بزرگ دارای یک پلیسه داخلی بود و یک زبانه کمر برای سینه زدن در کمر قرار داشت که با دو دکمه ثابت شده بود. روی کت بزرگ پرسنل سرباز، یک بند شانه-با رویه گرد-به درز شانه دوخته شد و با یک دکمه روی شانه نزدیک یقه محکم شد. کت های افسری بند شانه ای نداشتند.

کت‌های بزرگ ساخته شده از پارچه خاکستری مزرعه‌ای که در سپتامبر 1915 انتخاب شدند، برش اصلی را حفظ کردند، با دکمه‌های فلزی آن‌ها که مایل به خاکستری مات- سبز شده بودند. برای ساده‌تر کردن فرآیند تولید، سبک کت بزرگ که در اصل برای توپخانه‌های سوار شده طراحی شده بود، به عنوان استاندارد برای کل ارتش در سال 1936 تعیین شد. از سال 1917، ویژگی‌هایی مانند فلاپ گلو و پلیسه داخلی پشت برای کاهش هزینه‌ها حذف شدند.

افسران اغلب یقه های خز روباه یا خرگوش را به کت های زمستانی خود اضافه می کردند. برای افزایش گرما، آستر کت بزرگ می‌تواند از خز نیز ساخته شود و آن را به یک کت بزرگ{1}}خزدار ارتقا دهد. کسانی که در وظیفه میدانی بودند پوشیدن کت‌های بلند-به‌ویژه کت‌های افسری- را ناخوشایند می‌دانستند، بنابراین اغلب کت‌های بزرگ را به سبک ژاکت کوتاه کوتاه می‌کردند.

کت بزرگ افسر کوتاه شده

با توجه به محدودیت‌های شرایط زمان جنگ، کیفیت پارچه کت بزرگ به طور قابل توجهی-مشابه لباس‌ها و شلوارهای نظامی متفاوت بود. هم پارچه‌های-با کیفیت بالا و هم پارچه‌های پایین‌تر، از جمله پشم کم‌رنگ و{3}}پشم بازیافتی درجه پایین وجود داشت. برای خرید خصوصی، لاستیک ضد آب یا ابریشم روغنی نیز ممکن است استفاده شود. بسته به تولید کننده و تنوع کیفیت، کت های خاکستری مزرعه در سایه های مختلف خاکستری، سبز یا قهوه ای بودند.

شنل کلاهدار

شنل کلاهدار به شدت مورد علاقه شکارچیان، جنگلبانان و سربازان کوهستانی بود. این نه تنها محافظت سبک وزن در برابر باران را فراهم می کند، بلکه آزادی حرکت مورد نیاز برای عملیات کوهستانی را تضمین می کند

شنل کلاهدار از پارچه آبی-خاکستری ساخته شده بود و لباس مخصوص نیروهای کوهستانی بود. وقتی باز شد، یک دایره سه ربع- تشکیل داد. جلوی سمت راست دارای چهار دکمه بود و جلوی سمت چپ دارای سوراخ های دکمه مربوطه بود.

شنل کلاهدار مشخص شده در مقررات یکنواخت 1911

هود دارای یک کیسه-شبیه برش بود که جلوی باز آن به دهانه یقه دوخته شده بود و با یک دکمه کوچک بسته می‌شد. در صورت عدم استفاده، قسمت بالای هود را می توان به یک دکمه کوچک در پشت گردن محکم کرد. یک بال گلو به پشت یقه وصل شده بود. دو بند شانه در درز پشت یقه ثابت شد-با دو دکمه در انتهای چپ و سوراخ دکمه های مربوطه در سمت راست.

با بند های شانه، شنل کلاهدار را می توان با حلقه کردن دو سر بند روی شانه ها و بستن آن ها به هم در قسمت پایین کمر، پشت سر پوشید. این شنل در چهار سایز عرضه شد که طول آن از 75 تا 90 سانتی‌متر متغیر بود. بریدگی آن به طور موثر در برابر باد و باران محافظت می‌کرد، از گرفتن در زمین‌های شیب‌دار جلوگیری می‌کرد و مانع دسترسی به سرنیزه یا مهمات نمی‌شد.

قسمت های مختلف شنل خاکستری فیلد

شلوار (پانتالون)

در مقررات یونیفرم نظامی، شلوار به عنوان "پانتالون"-اصطلاحی برگرفته از زبان فرانسوی، به معنی شلوارهای قد{1} مچ پا نامیده می‌شود. در ابتدا برای پوشیدن با آویز طراحی شده بود، آنها همچنین اجازه استفاده از کمربند را می دادند.

سپاهیان کوهستان چهار نوع شلوار داشتند:

آبی-شلوار خاکستری با چمن-راه راه سبز: برای لباس افسران.

آبی-شلوار خاکستری با چمن-لوله سبز: برای یونیفورم لباس دانشجویان نظامی.

شلوار خاکستری -آبی با چمن-لوله‌کشی سبز: برای افسران، دانشجویان دانشگاه‌های نظامی و افسران درجه‌دار (نCO) هنگام خارج از وظیفه.

شلوار سفید تابستانی: ساخته شده از پارچه بژ سبک وزن برای همه رده ها. افسران معمولاً کتانی سفید می پوشیدند.

لوله‌کشی شلوار 2 میلی‌متر پهن بود و از پارچه سبز- چمنی ساخته شده بود. دو طرف شلوار جیب هایی با کتانی بود. شلوار انحصاری آبی-خاکستری برای افسران دارای نوارهای سبز مایل به سبز 4-سانتی متری است که در امتداد هر دو درز کناری دوخته شده است.

شلوار آبی-خاکستری با راه راه سبز{1}

شلوار خاکستری-آبی با چمن نازک{1}}لوله سبز، که معمولاً به عنوان "Salonhosen" (شلوار سالن) شناخته می شود

شلوار سفید تابستانی پرسنل سرباز از جناغ سفید نشده ساخته شده بود و لوله کشی نداشت. برای افسران و دانشجویان نظامی، شلوار تابستانی در سه گزینه موجود بود: کتانی سفید، کتانی غیر سفید قابل شستشو (همان رنگ پرسنل سرباز)، یا پارچه پشمی{1}}رنگ بوم. افسران می توانستند شلوار سفید تابستانی را در تابستان و در زمان خارج از وظیفه بپوشند.

شلوار زانو (Kniehosen)

زانوبند سربازان کوهستانی مخصوص واحدهای کوهستانی طراحی شده و از پارچه شلواری ساخته شده است. آنها دارای یک مگس جلویی قابل بسته بودند که با چهار دکمه داخلی ایمن شده بود. یک جیب مورب در هر طرف شلوار و یک جیب اضافی در سمت راست عقب وجود داشت-همه جیب ها با دکمه بسته می شدند. یک کیسه کوچک داخل جیب جلوی سمت راست برای نگهداری شناسنامه نظامی دوخته شده بود. قسمت داخلی شلوارهای زانو با کتانی پوشیده شده بود، در حالی که نسخه های افسران معمولاً از پارچه نخی سبز تیره برای آستر استفاده می کردند.

زانوبندهای مشخص شده در مقررات لباس نظامی

پاچه های شلوار از باسن تا زیر زانو امتداد دارند. سرآستین ها که در آن زمان در جامعه کوهنوردی رایج بود، طراحی شده بودند تا حداکثر آزادی حرکت را تضمین کنند. سه دکمه در هر طرف بالای شلوار زانو برای چسباندن آویز وجود دارد. یک بند فلزی{3}}در ناحیه باسن امکان سفت شدن را فراهم می‌کند.

این یک جفت شلوار زانویی است که به صورت خصوصی خریداری شده است، با چهار دکمه که جایگزین سگک فلزی روی پاهای شلوار می شود.

از آنجایی که پاچه های شلوار فقط تا زیر زانو می رسد، روکش های پشمی بافتنی ساق پا ("Wadenstutzen") روی پاها می پوشند-که فقط ساق پا را می پوشانند و نه پاها را. برای پاها از پارچه های پا ("Fußlappen") یا جوراب های پشمی ("Wollsocken") استفاده می شود.

مزیت شلوار زانویی این است که هنگام راه رفتن از میان چمن‌های خیس، بوته‌های کم ارتفاع، یا رد شدن از میان برف‌های زیر زانو، تنها روکش یا گتر ساق پا خیس می‌شود، در حالی که پاچه‌های شلوار خشک می‌ماند. در مقابل، قسمت‌های پایین شلوار- و شلوار توپخانه (زیر زانو) اشباع می‌شود. در محیط های رزمی میدانی، تعویض روکش یا گتر ساق پا نسبتاً آسان است، اما شلوار را نمی توان به سرعت عوض کرد. از نظر اقتصادی، هزینه تعویض روکش یا گتر آسیب دیده گوساله نیز کمتر از تعویض یک جفت شلوار است.

در تصویر، سرباز نیروهای کوهستانی که دوباره به تصویر کشیده شده است، روپوش گوساله ("Wadenstutzen") را پوشیده است.

روکش‌های گوساله ("Wadenstutzen") از پشم بافته می‌شوند که در مچ پا مخروطی‌اند و یک رکاب پنبه‌ای به لبه پایینی آن دوخته شده است. هنگام پوشیدن، رکاب روی آن قرار می‌گیرد تا از سر خوردن روکش‌های گوساله به سمت بالا در طول راهپیمایی‌ها جلوگیری شود.

سربازان نیروهای کوهستانی نیز از گتر بر روی ساق پاهای خود استفاده می کردند. گترهای ساخته شده از پارچه کشسان، لایه به لایه از پایین به دور ساق پا پیچیده شده و سپس به طور محکم در زانو بسته می شوند. گترها از گوساله ها در طول کوهنوردی محافظت می کردند و درد گوساله را تسکین می دادند.

در سال 1916، شلوار توپخانه به عنوان "شلوار جهانی" برای همه شاخه ها و واحدها تعیین شد، اما سربازان کوهستانی ترکیبی از شلوارهای زانو و این شلوارهای جهانی را می پوشیدند. از پاییز 1916، تمام لباس‌ها و شلوارهای نظامی از پارچه خاکستری درست شده بود. کیفیت های مختلفی از پارچه در تولید آنها استفاده می شد، از جمله پشم لودن، در حالی که افسران اغلب برای تجهیزات خریداری شده خصوصی، پارچه کرفس را انتخاب می کردند.

شلوار یونیورسال خاکستری میدانی، که در اصل به عنوان شلوار توپخانه طراحی شده بود، در سال 1916 به عنوان استاندارد برای همه شاخه ها تبدیل شد. برای اطمینان از تناسب راحت، یک رکاب کتانی به پایین هر پا دوخته می شد که هنگام پوشیدن پا روی آن قرار می گرفت.

ژاکت ضد باد

نیروهای کوهستانی به مجموعه ای از تجهیزات یکنواخت ضد باد به عنوان محافظت ویژه در آب و هوا برای کوهنوردی و اسکی مجهز شدند. این لباس یکنواخت شامل یک ژاکت ضد باد، شلوار ضد باد و دستکش آستر بود.

ژاکت ضد باد از بوم آغشته شده ساخته شده بود که یک جفت جلویی با پنج دکمه بسته شده بود و یک یقه ایستاده-بالا داشت. یک بال گلو و یک دکمه به پشت یقه وصل شده بود که به یقه اجازه می داد در هوای سخت بالا برود و محکم شود. دو جیب مورب در قسمت کمر وجود داشت که هر کدام با یک بال دکمه دار تعبیه شده بود. هر کاف مجهز به دو دکمه و یک بند برای سفت کردن بود. بند کشی در سجاف باعث می‌شود سفتی قابل تنظیم باشد.

عملکرد اصلی ژاکت ضد باد این بود که محافظت بیشتری در برابر سرما در شرایط طوفانی و برفی همراه با سطح معینی از مقاومت در برابر آب ایجاد کند. علاوه بر این، تناسب گشادی داشت، بنابراین پوشیدن آن روی لباس‌های میدانی آزادی حرکت کاربر را محدود نمی‌کرد. شلوار ضد باد همسان از همان مواد ساخته شده است. بر اساس مقررات متحدالشکل نیروهای کوهستانی، کمربند کمری به قسمت بالایی شلوار ضد باد بسته می شد. هر درز کناری دارای دهانه ای بود که با دو دکمه بسته می شد و دسترسی به اقلام داخل شلوار زیرین را تسهیل می کرد. در قسمت بیرونی هر پاچه شلوار، یک بند برای تنظیم سفتی تعبیه شده بود.

سرباز وسط ژاکت ضد باد پوشیده است.

یونیفرم استتار برفی و روپوش برفی

استتار هنگام عملیات در مناطق پوشیده از برف، به‌ویژه در زمان گشت‌های زمستانی، بسیار مهم بود. سربازان نیروهای کوهستانی معمولاً یونیفرم استتار برفی یا روپوش برفی می پوشیدند. در صورت لزوم، نیروهای کوهستانی می‌توانستند چنین لباس‌های برفی را خودشان با استفاده از پارچه‌های کتانی یا مشابه بسازند.

مقررات یونیفرم نظامی سال 1918 دستورالعمل های دقیقی را برای تولید این لباس استتار برفی ارائه کرد. از دو تکه پارچه پنبه‌ای سفید به طول هر کدام ۲۲۶ سانتی‌متر ساخته می‌شد که سپس به‌صورت عمودی با دهانه‌ای ۴۲ سانتی‌متری در وسط دوخته می‌شد تا روی سر سر بخورد. مزیت یونیفرم استتار برفی، پوشیدن و درافتادن سریع آن بود، حتی در عملیات های جنگی به سرعت قابل دستیابی بود. با این حال، در بادهای شدید بال می‌زد و آزادی حرکت سربازان را کمی محدود می‌کرد. در مقابل، پوشش برفی در هنگام حرکت مقاومت کمتری از خود نشان داد، به ویژه در زمین های شیب دار عالی بود.

روکش برفی از پنبه سنگین کاملاً سفید شده ساخته شده بود که از یک کاپوت، ژاکت و شلوار یکپارچه تشکیل شده بود. تناسب گشادی داشت و به سربازان این امکان را می داد که آن را به راحتی روی کوله پشتی خود ببندند بدون اینکه مانع حرکت عادی شوند. روکش برفی در سه سایز عرضه شد: سایز 1 برای افراد بالای 180 سانتی متر، سایز 2 برای افراد بین 165 تا 180 سانتی متر و سایز 3 برای افراد زیر 165 سانتی متر. وزن کل روکش برفی 0.54 کیلوگرم بود.

پایان متن کامل.