لباس بارانی

منشاء کت های بارانی چین است. در زمان سلسله ژو، برخی از مردم از وانیل "لی لی" برای ساختن بارانی استفاده می کردند تا از بارش باران، برف، باد و آفتاب جلوگیری کنند. این کت بارانی اغلب «لیونی» نامیده می شود. در حوالی دوره بهار و پاییز، باستانی ها یک بارانی پارچه روغنی اختراع کرده بودند. "بیست و هفت سال زئوژوان · آی گونگ" شامل: "لباس های چن چنگزی از چوب ساخته شده است". Du Pre-Note: "Make, Raincoat". Duan Yujian از سلسله چینگ معتقد است که: ساخت یک دنده باران کاهی نیست، اگر کت پارچه نفت امروز است. طبق تحقیقات، در آن زمان مردم درک درستی از گیاهان خشک روغنی مانند تانگ و یی داشتند. به اصطلاح پارچه روغنی پارچه بارانی است که با مالیدن روغن تونگ یا روغن کوی روی پارچه و خشک کردن آن درست می شود. پس از سلسله های شمالی و جنوبی، تولید بارانی های روغنی یک گام فراتر رفت. می توان آن را روی ابریشم و ابریشم فرآوری کرد و همچنین می توان آن را از کاغذ پیله کرم ابریشم ساخت. سلسله سوئی شروع به استفاده از پارچه روغنی برای ساخت کتهای بارانی کرد. "کتاب سلسله سویی" یک بار امپراتور یانگ از سلسله سویی را نشان می دهد که در حال تماشای شکار و باران است و "به چپ و راست وارد کت نفت می شود". اما این نوع بارانی پارچه روغنی گران بود و تهیه آن برای مردم عادی سخت بود و فقط بزرگواران از آن برخوردار بودند. کت بارانی سلسله تانگ ترکیبی از لباس نارگیلی و کلاه بود. تانگ ژانگ ژیهه در «یوگه» گفت: «لباس نارگیلی سبز، لباس نارگیلی سبز و بی نیازی به بازگشت به باد و نم نم نم باران» که به راستی وضعیت کاری کارگران بارانی را توصیف می کرد. پس «نارگیل سبز» و «لباس نارگیل سبز» گفته می شود، زیرا هر دو از برگ گیاه ساخته شده اند. در سلسله تانگ، بارانی هایی از ابریشم وجود داشت. برای مدت طولانی در تاریخ، کت لینون و کلاه لیگیون هنوز بارانی‌های محبوبی بودند، اما با توسعه نیروهای مولد اجتماعی، دیگر کاهگلی نشدند، بلکه قهوه‌ای جایگزین آن‌ها شد و تولید بیش از پیش نفیس شد. در سلسله‌های سونگ و یوان، کت لیگنون بارانی برای سربازان ارتش بود. در سلسله‌های مینگ و چینگ، اشراف از سطل کلاه لیگیونی نیز استفاده می‌کردند، مانند جیا بائویو در «رویای عمارت‌های قرمز»، «سوزن یشمی» که در روزهای بارانی از علف‌های یشم بیرون می‌کشید، و «کلاه تاک طلایی» ساخته می‌شد. از نوارهای نازک پوست حصیری و برس زدن با روغن تونگ که تحسین دختران را برانگیخت. کت لیگیون تا زمان ظهور بارانی های پلاستیکی جدید به عنوان لباس ضد باران استفاده می شد و به تدریج از دید مردم خارج شد. با این حال، در برخی از مناطق دورافتاده کوهستانی، پوشش لیگیون ساخته شده از الیاف گیاهی هنوز هم دیده می شود

در سال 1747، مهندس فرانسوی فرانسوا فرنو از لاتکس به دست آمده از چوب لاستیکی برای فرو بردن کفش ها و کت های پارچه ای در این محلول لاتکس استفاده کرد که می توانست نقش ضد آب ایفا کند. در یک کارخانه لاستیک سازی در اسکاتلند، انگلستان، کارگری به نام مک ایندوس بود. یک روز در سال 1823، مک ایندوس هنگام کار به طور تصادفی محلول لاستیکی را روی لباسش چکید. بعد از اینکه آن را پیدا کرد، به سرعت آن را با دستانش پاک کرد، اما مایع لاستیکی به نظر می رسید که داخل لباس نفوذ کرده بود، نه تنها آن را پاک نکرد، بلکه به صورت تکه ای رنگ شده بود. مک ایندوس تمایلی به دور انداختن لباس نداشت، بنابراین همچنان آن را سر کار می پوشید. به زودی، مک ایندوس متوجه شد که پوشش لاستیکی روی لباس به نظر می رسد با یک لایه چسب ضد آب پوشیده شده است، که زشت است اما در برابر آب نفوذ ناپذیر است. او به سادگی کل لباس را لاستیک زد و نتیجه لباسی بود که می توانست از باران جلوگیری کند. مک ایندوس با این لباس جدید دیگر نگران باران نبود. این تازگی به زودی گسترش یافت و همکاران در کارخانه از مک ایندوس پیروی کردند و بارانی های نواری ضد آب ساختند. بعداً شهرت بارانی نواری افزایش یافت و توجه متالورژیست بریتانیایی پارکس را به خود جلب کرد که او نیز این نوع خاص لباس را مطالعه کرد. پارکس متوجه شد که لباس‌های روکش لاستیکی، اگرچه در برابر آب غیرقابل نفوذ هستند، اما سفت و شکننده هستند و پوشیدن آن‌ها را ناخوشایند و ناراحت می‌کند. پارکس تصمیم گرفت که برخی از اصلاحات را در لباس ها ایجاد کند. تا اینکه در سال 1884 پارکس فناوری استفاده از دی سولفید کربن را به عنوان حلال برای حل کردن لاستیک و ساخت محصولات ضد آب اختراع و ثبت کرد. پارکس برای اینکه سریعاً این اختراع را در تولید اعمال کند و آن را به یک کالا تبدیل کند، حق اختراع را به فردی به نام چارلز فروخت. پس از آن شروع به تولید کت های بارانی در حجم زیاد کرد و نام تجاری «شرکت چارلز بارانی» به سرعت در سراسر جهان رایج شد. با این حال مردم اعتبار مک ایندوس را فراموش نکردند و همه بارانی را مک ایندوس نامیدند. از آن زمان به بعد کلمه بارانی در زبان انگلیسی «mackintosh» نامیده شد. پس از ورود به قرن بیستم، ظاهر پلاستیک ها و پارچه های مختلف ضد آب، سبک و رنگ کت های بارانی را به طور فزاینده ای غنی کرد [1]. پس از دهه 1960، کت های بارانی ساخته شده از فیلم پلاستیکی یا کت های بارانی درمان شده به طور گسترده ای محبوب شدند [2].