چرا الان یونیفرم های استتار دو طرفه کم است؟
Dec 13, 2024
لباس های استتار اولیه بر اساس تئوری طراحی، محدودیت های تکنولوژی نساجی و رنگرزی بود.
فقط می توان آن را برای پس زمینه های نسبتا ساده، هدف قرار دادن چشم انسان یا شناسایی نور مرئی اعمال کرد.
(محیط قابل اجرا بیشتر در دو حالت بهار، تابستان و پاییز است)
در عین حال، به دلیل هزینه و عوامل دیگر، اکثر نیروهایی که قادر به تجهیز لباس های استتار هستند، فقط بین تعداد کمی از نیروهای نخبه توزیع می شوند.





لباسهای استتار امروزی نه تنها برای مقابله با شناسایی نور مرئی، بلکه برای محافظت در برابر تشخیص مادون قرمز حرارتی و تشخیص رادار چند باند طراحی شدهاند.
برای داشتن این عملکردها، هنگام تولید لباس های استتار، برخی از پارچه های NIR (ضد نور مادون قرمز نزدیک) با رنگ خاص ساخته می شوند.
مواد شیمیایی خاصی نیز به رنگ های مورد استفاده برای چاپ استتار (با پوشش های ضد مادون قرمز و حرارتی) اضافه می شود.
امواج نور منعکس شده توسط لباس استتار را تقریباً با امواج منعکس شده در مناظر اطراف یکسان کنید.

الگوی استتار M62 فنلاندی

روسیه

روسیه
تولید لباس های استتار مناسب برای نوع خاصی از زمین های محیطی مستلزم استفاده از پارچه/رنگ های تخصصی است.
رنگ هایی که برای رنگرزی نوع خاصی از الیاف استفاده می شود باید میل ترکیبی قابل توجهی با نوع خاصی از الیاف داشته باشند.
اگر می خواهید لباس استتار دو طرفه بسازید، سازگاری رنگ های مختلف را در نظر بگیرید.
قوام عملکرد و ثبات رنگ بین رنگ ها را در نظر بگیرید.
در جنگ های مدرن، ابهامات در محیط منطقه رزمی روز به روز بیشتر می شود.
یکی از ایده های توسعه لباس های استتار در کشورهای مختلف، طراحی استتار زیر زمینی است.
طراحی و توزیع لباس های مختلف استتار با توجه به توپوگرافی محیطی مختلف است.
در حال حاضر اکثر ارتش های کشورهای مختلف می توانند به لباس های استتار مجهز شوند.
به طور کلی، لباس های استتار با الگوهای مختلف به طور مرتب توزیع می شود و با توجه به فصل یا زمین جایگزین می شود.
کسانی که نیاز به مقابله با محیط های مختلف زمین و تغییر سریع حالت های استتار در روند انجام وظایف دارند، عمدتاً نیروهای زبده هستند.
کل تقاضا برای لباس های استتار دو طرفه اندک است.







