مروری بر توسعه مواد ضد گلوله فردی

May 16, 2024

از آغاز تاریخ ثبت شده، مردم از مواد مختلفی برای محافظت از خود استفاده کرده اند. از خود در برابر جنگ و محیط های خطرناک مختلف محافظت کنید. در ابتدا لباس ها و سپرهای محافظ از پوست حیوانات ساخته می شدند. با توسعه تمدن بشری، سپرهای چوبی ظاهر شدند و بعدها سپرهای فلزی ظاهر شدند. در نهایت، "لباس" از فلز ساخته شد (از جمله پست زنجیره ای از حلقه های فلزی و زره های فلس ماهی ساخته شده از صفحات فلزی) که اغلب به عنوان نامیده می شود. زره بدن انسان که توسط جنگجویان قرون وسطی استفاده می شد. اما با ظهور سلاح های گرم (حدود سال 1500 میلادی)، وزن زره های انسانی نیز با نزدیک شدن به قرن هفدهم به اوج خود رسید. با افزایش قدرت آتش سلاح های گرم، این زره های سنگین و گران قیمت به تدریج از صحنه تاریخ خارج شدند. دشواری در مقاومت در برابر قدرت توپخانه و سلاح های سبک.

 

این ویدئو کارخانه ضد گلوله تعاونی TACEAG را نشان می دهد. کارگران مواد ضد گلوله را با دست صیقل می دهند.

 

 

در جنگ جهانی اول، با توجه به افزایش قدرت آتش توپخانه، خمپاره، مسلسل و سایر سلاح ها، ارزش زره بدن و کلاه ایمنی دوباره شناسایی شد. قبل از جنگ جهانی دوم، انگلستان برای اولین بار یک زره داخلی ساخت. از فولاد منگنز به ضخامت 1 میلی متر و وزن حدود 1 کیلوگرم برای محافظت از قفسه سینه، شکم و کمر. بعداً ارتش آمریکا آن را تغییر شکل داد و به نیروی هوایی مجهز کرد و کار تحقیقاتی و تجهیزاتی روی زره ​​بدن آن را آغاز کرد. زره بدن با پارچه نایلونی چند لایه (فلک ژاکت) و زره بدنه رزین پلی خنک تقویت شده با الیاف شیشه (Doron) که در میدان نبرد کره استفاده می شود، ظاهر شده است. زره بدنه فوق الذکر در برابر گلوله های زرهی ناتوان است.
تا اوایل دهه 1960 بود که مواد کامپوزیتی سختی که می توانستند در برابر گلوله های تفنگ و مسلسل با انرژی بالا مقاومت کنند ظاهر شدند. مواد سطحی سرامیک آلومینا و مواد پشتیبان رزین تقویت شده با فایبرگلاس یا پارچه نایلونی چند لایه بود. این نوع زره بدن در طول جنگ ویتنام توسط نیروی هوایی ایالات متحده به شدت تجهیز شد و منطقه حفاظتی آن افزایش یافت. الیاف پلی آمید (کولار) در اواخر دهه 1970. در اوایل دهه 1980، زره های بدنه نرم و سخت مختلف با الیاف با کارایی بالا به عنوان مواد اصلی شروع به ظهور و تجهیز کردند.

 

توسعه کلاه ایمنی و زره بدن اساساً همین مسیر را طی کرد و از مواد طبیعی (حصیر، چرم و غیره) شروع شد. به مواد فلزی تبدیل شد و سپس به دلیل ناتوانی در مقاومت در برابر تهدید سلاح گرم از صحنه تاریخ خارج شد. در عصر سلاح های حرارتی


به ظهور دوباره کلاه های فلزی از جنگ جهانی اول. ارتش فرانسه ابتدا از کلاه های فلزی در جنگ جهانی اول استفاده کرد و سپس کل اروپا آن را به عنوان تجهیزات انفرادی پذیرفت. ارتش ایالات متحده، پس از بریتانیا و فرانسه، در سال 1917 نیز کلاه های فلزی را توسعه داد. پس از پیشرفت های فراوان، M{1} } کلاه ایمنی با رزین پنبه ای و روکش رزین تقویت شده نایلونی در کلاه ایمنی ظاهر شد. مقاومت بالستیک بهبود یافته است. در آن زمان، بسیاری از کشورهای ناتو همه از این کلاه M-1 استفاده می‌کردند.

 

با ظهور الیاف با کارایی بالا، ارتش ایالات متحده طرح سیستم ضد گلوله انفرادی نیروی زمینی (PASGT) را در دهه 1970 تدوین کرد و کلاه کامپوزیت فنولی/PVB تقویت شده با فیبر کولار ظاهر شد. از نظر وزن، ناحیه حفاظتی و قابلیت ضد گلوله از کلاه های فلزی بهتر است. مزیت بزرگ. مفهوم "Personal Armor System" در اوایل دهه 1990 ظاهر شد. در حال حاضر، تمام کشورهای توسعه یافته جهان به رهبری ایالات متحده، در حال توسعه سیستم های یکپارچه زره انسانی خود هستند. کلاه ایمنی در بین آنها همه از کلاه های کامپوزیت غیر فلزی با الیاف با کارایی بالا به عنوان ماده اصلی استفاده می کنند، در حالی که زره بدن نظامی به طور کلی استفاده می کند. از زره بدن کامپوزیتی نرم و سخت با عملکردهای قابل تنظیم استفاده می کند.