چرا استتار دیجیتال بیشتر از استتار سنتی "نامرئی" است: علم نظامی در پشت طراحی پیکسلی

آیا متوجه شده اید که الگوی استتار یکنواخت آموزشی نوع-07 با استتار سنتی که ممکن است به یاد داشته باشید متفاوت است؟ به جای تکه های بزرگ سبز و قهوه ای، از مربع های کوچک مانند یک لایه "موزاییک" روی پارچه تشکیل شده است. این الگو که به "استتار دیجیتال" معروف است، قرار است بیشتر از استتار سنتی "نامرئی" باشد. چرا اینطور است؟

1. محدودیت استتار سنتی: مرزها خیلی تیز هستند

استتار سنتی (مانند الگوی Type-87) شامل نقاط یا راه راه های نامنظم با لبه های صاف و گرد و مرزهای واضح بین رنگ های مختلف است. ایده این است که از تکه های رنگی بزرگ برای شکستن شبح انسان و دستیابی به پنهان کاری استفاده کنید.

اما مشکل اینجاست: انتقال بین بلوک های رنگی غیر طبیعی است. سبز سبز است، قهوه ای قهوه ای است-با یک خط کاملاً قابل تشخیص در بین. هنگامی که از نزدیک مشاهده می شود، این مرزهای تیز باعث می شود که یکنواخت استتار "غیرطبیعی" به نظر برسد، مانند یک تکه پارچه که عمداً رنگ شده است و تشخیص آن را آسان تر می کند.

مهندس ارشد ژانگ شودونگ از مؤسسه تحقیقات تجهیزات نظامی دپارتمان تدارکات عمومی PLA یک بار خلاصه کرد: استتار سنتی اغلب فقط در فواصل مشاهده خاص کار می کند. خیلی دور است و نامشخص می شود. خیلی نزدیک و خیلی واضح است-پنجره فاصله موثر باریک است.

2. هسته استتار دیجیتال: ماتریس پیکسل و رایانه-الگوهای تولید شده

راه حل ارائه شده توسط استتار دیجیتال استفاده از رایانه برای تجزیه الگو به مربع های کوچک بی شمار-مثل پیکسل های روی تلویزیون یا صفحه رایانه- و سپس استفاده از رایانه برای ترتیب و ترکیب این مربع ها برای شبیه سازی بافت ها، رنگ ها و لایه های موجود در محیط های طبیعی است.

می توانید به این شکل فکر کنید: استتار سنتی توسط یک هنرمند با قلم مو "نقاشی" می شود، در حالی که استتار دیجیتال توسط یک کامپیوتر با استفاده از "پیکسل" "محاسبه" می شود.

از دور شبیه یک الگوی بزرگ به نظر می رسد. از نزدیک شبیه شن است. خلاصه ده کلمه-ژانگ ژودونگ کاملاً تأثیر فریبنده استتار دیجیتال را نشان می‌دهد.

3. چرا استتار دیجیتال بیشتر "نامرئی" است؟

دلیل اول: محو کردن مرزها، اختلال در تشخیص طرح کلی

مشکل استتار سنتی این است که مرزهای رنگی خیلی واضح است. استتار دیجیتال از اصل بصری ماتریس پیکسل استفاده می کند تا لبه های بین رنگ های مختلف تار، تکه تکه و ناپیوسته شود.

این اثر محو کننده از ویژگی شناخت انسان استفاده می کند-«قانون سادگی» از روانشناسی گشتالت-مغز انسان به طور طبیعی تمایل دارد اطلاعات پیچیده را به اشکال منظم ساده کند. توزیع پراکنده ماتریس پیکسل این اینرسی شناختی را مختل می کند و جداسازی هدف از پس زمینه را دشوارتر می کند.

از نزدیک، استتار دیجیتالی به صورت آرایه‌ای تصادفی از بلوک‌های رنگی مربعی کوچک به نظر می‌رسد، که شبیه‌سازی اثر سایه‌های درختان یا بافت لکه‌دار برگ‌ها و شن در جنگل‌ها یا بیابان‌ها است. از فاصله دور، نقاط رنگی مختلف از طریق اختلاط فضایی ترکیب می‌شوند و اثر تکه‌های بزرگ‌تری را ایجاد می‌کنند که ویژگی‌های سطحی جنگل‌ها، کوه‌ها و دیگر مناظر پس‌زمینه را تقلید می‌کنند.

"این یک الگو از دور به نظر می رسد، و الگوی دیگری از نزدیک" - این هسته اصلی "انطباق پذیری چند فاصله" استتار دیجیتال است.

دلیل دوم: استتار چند مقیاسی - موثر در تمام فواصل

ضعف مهلک استتار سنتی اثربخشی آن در یک فاصله است. از سوی دیگر، استتار دیجیتال یک "تکنیک استتار چند مقیاسی" است - در فواصل مشاهده متفاوت موثر باقی می ماند.

در مقیاس ماکرو، توزیع کلی رنگ ترکیب تونال را در محدوده طولانی تعیین می کند. در مقیاس میکرو، ماتریس پیکسل ظریف جزئیات طبیعی را از نزدیک شبیه سازی می کند. مهم نیست که ناظر در چه فاصله ای قرار دارد، هدف به سختی از پس زمینه جدا می شود.

دلیل سوم: مقابله با شب- و سایر دستگاه‌های تشخیص مدرن

استتار سنتی فقط چشم غیر مسلح را فریب می دهد. استتار دیجیتال یک لایه دفاعی اضافی اضافه می‌کند-از رنگ‌های ویژه استفاده می‌کند که خواص بازتابی مادون قرمز بسیار خوبی به آن می‌دهد.

الگوی استتار دیجیتال روی یونیفرم آموزشی Type{1}}07 نه تنها از تشخیص بصری جلوگیری می کند، بلکه در برابر تشخیص در نور کم و باندهای مادون قرمز خاص محافظت می کند. در دستگاه‌های مادون قرمز و دید در شب، استتار دیجیتال مزایای پنهان‌کاری بسیار بیشتری نسبت به استتار سنتی دارد. از آنجایی که تجهیزات رصد الکترواپتیکی مدرن به تصویربرداری دیجیتال متکی هستند و استتار دیجیتال خود الگوهای "موزاییکی" مصنوعی است، در واقع تحت تشخیص الکترونیکی "سازگارتر" می شود.

4. از پیکسل تا "آسمان ستاره ای": تکامل استتار دیجیتال

اشکال اولیه استتار دیجیتال را می توان به دهه 1970 ردیابی کرد، زمانی که ارتش ایالات متحده الگوهای پیکسلی "Dual-tex" را روی رنگ خودرو آزمایش کرد.

چیزی که واقعاً استتار دیجیتال را به میدان جنگ آورد CADPAT (الگوی مخرب کانادایی) بود که برای اولین بار توسط کانادا در سال 1997 معرفی شد. در آزمایشات ناتو در سال 2001، CADPAT بهتر از استتار سنتی بود. داده‌های آزمایشی نشان داد که میزان کشف سربازانی که لباس‌های استتاری دیجیتالی به تن داشتند در مقایسه با کسانی که یونیفرم سبز سنتی به تن داشتند، بیش از 50 درصد کاهش یافت.

چین در سال 2007 استتار دیجیتال Type-07 را با انواعی برای محیط های جنگلی، بیابانی و دریایی معرفی کرد. مقاومت سایشی لباس‌های آموزشی Type-07 به طور قابل توجهی از 140+ چرخه (Type-87) به بیش از 700 چرخه افزایش یافت.

در سال 2019، چین بیشتر به «استتار آسمان ستاره‌ای»-با طراحی شبکه‌ای کوچک‌تر-و پنج نوع رنگی (جنگل‌های استوایی، صحرا، جنگل‌های معتدل، شهری و بیابانی) ارتقا یافت و به پنهان‌سازی تطبیقی ​​در چندین زمین دست یافت.

5. نتیجه گیری

استتار سنتی بر تکه‌های رنگی بزرگ برای «تقطیر» خطوط تکیه دارد. استتار دیجیتال برای محو کردن مرزها به ماتریس های پیکسلی متکی است. اولی انباشت تجربه از دوران قبل از-دیجیتال است. دومی محاسبه دقیق از عصر کامپیوتر است.

ارتش ایالات متحده زمانی اظهار داشت: "وقتی چشم انسان یک لباس استتاری دیجیتالی پیکسلی را از فاصله دور می بیند، مغز به طور غیرارادی آن را با پوشش گیاهی یا خاک اشتباه می گیرد." این یک جمله ماهیت استتار دیجیتال را نشان می دهد: شخص را پنهان نمی کند-سیستم شناختی ناظر را فریب می دهد.

از-استتار مبتنی بر نقطه‌ای سنتی، تا{1}}ماتریس‌های پیکسلی رایانه‌ای، تا زمین{2}}استتار تطبیقی ​​آسمان ستاره‌ای-تکامل لباس‌های استتار اساساً تاریخچه انتقال فناوری استتار از "هنر" به "علم" است.