از یونیفرم های آموزشی نظامی تا تجهیزات تاکتیکی: سه تفاوت اصلی بین لباس های استتار و لباس های تاکتیکی

1. منطق طراحی: یکی برای "پنهان کردن" و دیگری برای "استفاده" ساخته شده است.

این اساسی ترین تفاوت لباس های استتاری با لباس های تاکتیکی است.

هدف اصلی یک لباس استتار پنهان کردن است. نقطه شروع طراحی آن منحصر به فرد است: جلوگیری از کشف پوشنده در یک محیط خاص. بنابراین، آنچه بیش از همه مهم است این است که آیا رنگ، شکل، و تراکم الگوی استتار با محیط هدف مطابقت دارد یا خیر، آیا ویژگی‌های بازتاب مادون قرمز پارچه الزامات استتار را برآورده می‌کند یا خیر، و اینکه آیا ظاهر پوشنده از هم جدا شده است. هر تصمیم طراحی در خدمت هدف "ناتوانی دشمن از دیدن من است."

هدف اصلی یک یونیفرم تاکتیکی حمل عملکردی است. نقطه شروع طراحی آن "پنهان کردن" نیست، بلکه "استفاده" است-که پوشنده را قادر می سازد تا به راحتی انواع مختلف تجهیزات را حمل کند و به آن دسترسی داشته باشد. بنابراین، آنچه بیش از همه مهم است این است که آیا می‌تواند کیسه‌ها را نصب کند، آیا امکان دسترسی سریع به سلاح را فراهم می‌کند، آیا می‌تواند حرکات شدید را بدون ترکیدن درزها تحمل کند، و آیا می‌تواند عملکرد خود را در محیط‌های شدید حفظ کند یا خیر.

برای استفاده از یک استعاره: لباس استتار یک "شنل نامرئی" است، در حالی که لباس تاکتیکی یک "جعبه ابزار" است. این دو را می توان در یک (لباس استتار تاکتیکی) ترکیب کرد، اما منطق اصلی آنها متفاوت است.

لباس های آموزشی نظامی جزو کدام دسته هستند؟ به بیان دقیق، یونیفرم‌های آموزشی نظامی به نسخه ساده‌شده «لباس‌های استتاری» نزدیک‌تر هستند-آن‌ها فقط باید ظاهر اولیه استتار و دوام پوشیدن را برآورده کنند، بدون اینکه کارکردهای پیچیده تاکتیکی را انجام دهند. در مقابل، یونیفرم‌های تاکتیکی واقعی، تجهیزاتی هستند که برای نیازهای رزمی واقعی طراحی شده‌اند و پیچیدگی عملکردی بسیار بالاتری نسبت به لباس‌های آموزشی دارند.

2. ساختار عملکردی: MOLLE، جیب‌های دسترسی سریع-و جزئیات تاکتیکی

اگر منطق طراحی "چرا" است، ساختار عملکردی "چگونه" است. تفاوت یونیفرم های استتار و لباس های تاکتیکی در ساختار عملکردی را می توان در سه کلمه کلیدی نصب، دسترسی سریع و تقویت خلاصه کرد.

2.1 قابلیت نصب: سیستم MOLLE در مقابل جیب های معمولی

نمادین ترین ساختار عملکردی یک لباس تاکتیکی، سیستم MOLLE (تجهیزات حمل بار سبک مدولار-) است.

هسته سیستم MOLLE ردیف هایی از تارهای نایلونی استاندارد است: عرض 25 میلی متر، با فاصله افقی 38 میلی متر و فاصله عمودی 25 میلی متر. از طریق این تار، کاربران می‌توانند آزادانه کیسه‌های مختلف – کیسه‌های مجله، کیسه‌های پزشکی، کیسه‌های رادیویی، کیسه‌های غذاخوری – را به جلیقه‌های تاکتیکی، شلوارهای تاکتیکی یا کوله‌پشتی متصل کرده و ترکیب کنند.

این عملکردی است که به طور کامل در لباس های آموزشی استتار وجود ندارد. جیب‌های لباس‌های آموزشی فقط جیب‌های معمولی هستند - روی لباس دوخته شده، در موقعیت ثابت، ظرفیت ثابت، قابل نصب یا باز شدن نیستند. در مقابل، سیستم جیبی روی یک لباس تاکتیکی، یک پلت فرم مدولار است که کاربران می توانند در هر زمان با توجه به الزامات ماموریت، آن را مجدداً پیکربندی کنند.
 

2.2-طراحی دسترسی سریع: بازیابی سریع در مقابل باز کردن/بستن معمولی

دومین ویژگی کاربردی اصلی لباس‌های تاکتیکی، طراحی دسترسی سریع-است.

در سناریوهای تاکتیکی، زمان زندگی است. سرعت دسترسی به تجهیزات به طور مستقیم بر موفقیت ماموریت تأثیر می گذارد. بنابراین، لباس‌های تاکتیکی مخصوصاً در روش‌های بسته شدن و باز کردن جیب‌ها بهینه‌سازی شده‌اند. پلاک‌های جلویی از گیره‌ها یا بسته‌های مغناطیسی استفاده می‌کنند که با یک کشش، ۳ تا ۵ برابر سریع‌تر از دکمه‌های سنتی باز می‌شوند. کیسه‌های مجلات از ساختارهای باز{6} سریع مغناطیسی استفاده می‌کنند که بارگیری مجدد "کور" را امکان‌پذیر می‌سازد.

لباس های فرم آموزش استتار هیچ کدام از این طرح ها را ندارند. جیب‌های آن‌ها جیب‌های تخت معمولی، دکمه‌های آن‌ها دکمه‌های معمولی هستند و سرعت دسترسی جزو ملاحظات طراحی نیست.

2.3 کاردستی تقویتی: Mil-خیاطی با دوخت در مقابل دوخت معمولی

سومین ویژگی عملکردی اصلی یونیفرم های تاکتیکی، مهارت-تقویت درجه نظامی است.

لباس‌های تاکتیکی باید در برابر حرکات شدید، اصطکاک تجهیزات و شستشوی مکرر مقاومت کنند، بنابراین الزامات کمی برای دوخت وجود دارد. با در نظر گرفتن استاندارد فدرال ایالات متحده FED-STD-751 به عنوان مثال، دوخت mil-spec مستلزم این است که همه انواع دوخت در 10-12 SPI (10-12 بخیه در هر اینچ) تنظیم شوند. نقاط استرس بحرانی (شانه ها، آرنج ها، گوشه های جیب، فاق) باید از تقویت کننده دو یا حتی سه بخیه استفاده کنند. و تمام درزها باید در نقطه شروع و پایان به عقب زده شوند.

در مقابل، استاندارد دوخت برای لباس‌های آموزشی استتار، تراکم دوخت معمولی-درجه- غیرنظامی، تک درزهای ساده و بدون تقویت خاصی در نقاط تنش است. به همین دلیل است که لباس تمرینی ممکن است یک ماه پس از پوشیدن دوام بیاورد، اما با استفاده از میدان شدید-به سرعت از هم جدا می‌شود.

3. پارچه و دوام: از "به اندازه کافی خوب برای پوشیدن" تا "ساخته شده برای ضربه زدن"

تفاوت در انتخاب پارچه بین لباس های استتار و لباس های تاکتیکی نیز نشان دهنده دو فلسفه طراحی متفاوت است.

3.1 منطق پارچه‌ای لباس‌های آموزشی استتار: به اندازه کافی خوب است

پارچه‌های یکنواخت آموزشی معمولاً از مخلوط‌های پنبه{0} پلی استر (T/C) با نسبت‌هایی مانند 65٪ پلی استر + 35٪ پنبه یا مشابه استفاده می‌کنند. از مزایای این پارچه می‌توان به هزینه کم، مقاومت در برابر چروک، دوام شستشو و خشک شدن سریع اشاره کرد-که به طور کامل نیازهای "به اندازه کافی برای پوشیدن" را در طول آموزش نظامی برآورده می‌کند.

اما نقاط ضعف آن نیز واضح است: مقاومت سایشی متوسط، مقاومت نسبتاً ضعیف به پارگی، و تمایل به ایجاد آسیب در استفاده طولانی‌مدت با شدت بالا. طول عمر لباس تمرین معمولاً فقط چند هفته است، بنابراین ماندگاری طولانی مدت مورد توجه قرار نمی گیرد.

3.2 منطق پارچه‌ای یونیفرم‌های تاکتیکی: ساخته شده برای ضربه زدن

انتخاب پارچه یکنواخت تاکتیکی بسیار سخت تر است. دو راه حل اصلی وجود دارد:

NYCO (50% نایلون + 50% پنبه): استاندارد طلایی برای یونیفرم‌های نظامی ایالات متحده. نایلون استحکام شدید پارگی و مقاومت در برابر سایش را ایجاد می کند، در حالی که پنبه تنفس و راحتی را فراهم می کند. NYCO همچنین یک پارچه منطبق با NIR (منطبق با مادون قرمز نزدیک) است، با ویژگی های بازتابی در نوار نزدیک به مادون قرمز که الزامات استتار نظامی را برآورده می کند.

نایلون Cordura®: ماده اصلی تجهیزات تاکتیکی پیشرفته. کوردورا 500D می تواند بیش از 50000 چرخه سایش Martindale را به دست آورد و 1000D می تواند از 100000 چرخه فراتر رود - چندین برابر مقاومت سایشی پلی استر معمولی.

4. سه جدول برای درک سه تفاوت اصلی

5. مشاوره خرید: به کدام یک نیاز دارید؟

هنگامی که سه تفاوت اصلی را درک کردید، انتخاب ساده می شود.

اگر شما:

• برای آموزش نظامی یا فعالیت‌های کوتاه مدت-در فضای باز به آن نیاز دارید
• بودجه محدودی دارید و به دنبال ارزش برای پول هستید
• نیازی به حمل وسایل زیاد ندارید
• برای عمر کوتاهی به آن نیاز دارید و به دوام- طولانی مدت نیاز ندارید

لباس تاکتیکی را انتخاب کنید اگر:

• نیاز به انجام ماموریت های تاکتیکی یا فعالیت های میدانی با شدت بالا
• نیاز به نصب کیسه های مجله، کیسه های پزشکی، رادیو و سایر تجهیزات دارید
• دارای الزامات دسترسی سریع (مانند حمل مخفی، بارگیری مجدد سریع)
• به دوام طولانی‌مدت-که در برابر شستشو و اصطکاک مکرر مقاومت می‌کند، نیاز دارید
• نیاز به عملکردهای ویژه مانند استتار NIR

6. نتیجه گیری

لباس های آموزشی استتار و لباس های تاکتیکی ممکن است هر دو در ظاهر «استتار» به نظر برسند، اما در هسته خود، دو محصول کاملاً متفاوت هستند. ماهیت یک فرم آموزشی "نگاه کردن به بخش" است. ماهیت یک لباس تاکتیکی "کار کردن بخش" است.

منطق طراحی لباس تمرین، استتار و پنهان‌کاری است. منطق طراحی یک لباس تاکتیکی، کالسکه عملکردی است. ساختار عملکردی لباس تمرین جیب های معمولی است. ساختار عملکردی یک یونیفرم تاکتیکی، سیستم MOLLE + طراحی دسترسی سریع + تقویت‌کننده mil-spec است. پارچه لباس تمرین از پلی استر{4}}ترکیب پنبه ای است که به اندازه کافی خوب است. پارچه یونیفرم تاکتیکی NYCO/Cordura است، با دوام فوق العاده.

سه تفاوت را کنار هم بگذارید و به یک جمله می رسد: لباس تمرینی «برای دیدن دیگران پوشیده می شود». یک یونیفرم تاکتیکی "برای خودتان پوشیده می شود تا از آن استفاده کنید."

دفعه بعد که کلمات "یونیفرم استتار" را دیدید، ابتدا بپرسید: آیا منظور "پنهان کردن" است یا "استفاده"؟ پاسخ، انتخاب را تعیین می کند.